Persberichten

Wat is het Schmallenbergvirus?

Maastregelen en procedures

Situatie in België & in het buitenland

Analyseresultaten

Presentaties

Nuttige links

Het schmallenbergvirus is een nieuw virus dat in november 2011 in Duitsland ontdekt werd in monsters van runderen en schapen die ziektesymptomen vertoonden die atypisch waren voor gekende aandoeningen. Het virus maakt deel uit van de familie van de Bunyaviridae, geslacht Orthobunyaviridae, en is nauw verwant met het akabanevirus, het ainovirus en het shamondavirus, 3 virussen die enkel bij herkauwers gekend zijn.

Het schmallenbergvirus veroorzaakt bij runderen twee ziektebeelden.

Bij volwassen dieren worden eerder meer milde, algemene symptomen zoals koorts, verlies van eetlust, achteruitgang van de algemene toestand, daling van de melkproductie (in ernstige gevallen tot de helft van de normale productie) gedurende een tiental dagen en in uitzonderlijke gevallen diarree. Deze symptomen verdwijnen na enkele dagen.

Bij kalveren manifesteert het virus zich in verwerpingen, een verhoogd aantal doodgeboortes en congenitale misvormingen, die het gevolg zijn van besmettingen tijdens de dracht.

Bij schapen worden enkel symptomen vastgesteld bij lammeren die tijdens de dracht besmet werden, namelijk meer verwerpingen,een verhoogd aantal doodgeboortes en congenitale misvormingen.

De ziekte kan enkel symptomatisch behandeld worden. Er bestaat geen vaccin of remedie tegen het virus.

Bunyavirussen worden voornamelijk overgedragen door culicoïdes (kriebelmuggen)en eventueel muggen. Dit verklaart waarom er in Duitsland en Nederland enkel gevallen werden vastgesteld in de periode van half augustus tot oktober 2011 (het hoogtepunt van de vectoractiviteit) en er nadien een plotse terugval was.

De Europese, noch de nationale wetgeving voorzien op dit ogenblik in preventieve maatregelen of bestrijdingsmaatregelen. Veehouders, die de atypische symptomen van een besmetting met het schmallenbergvirus vaststellen, worden gevraagd om een dierenarts te raadplegen.

De dierenarts kan dan de aanwezigheid van een aangifteplichtige ziekte uitsluiten en de monsters nodig voor een onderzoek naar het schmallenbergvirus aan de laboratoria van DGZ/ARSIA overmaken:

• ingeval van levende dieren: niet gestold bloed en serum en daarnaast een neusswab en een meststaal;
• ingeval van abortus of doodgeboren dieren: de vrucht in haar geheel.

Er is momenteel nog niet vastgesteld of het schmallenbergvirus “nieuw” is in Europa of reeds veel langer circuleert in de Europese veestapel (runderen, schapen en geiten).

De eerste uitbraken van atypische symptomen bij melkkoeien werden in de loop van augustus 2011 gemeld in Duitsland en Nederland. In de daaropvolgende 2 maanden is het aantal gevallen stelselmatig toegenomen; sinds einde oktober 2011 heeft deze situatie zich genormaliseerd.

Vervolgens werden vanaf 1 december 2011 de eerste gevallen van congenitale besmetting gemeld, eerst bij lammeren, waar gevallen werden vastgesteld van doodgeboorte en congenitale misvormingen aan ledematen, nek en hersenen, nadien ook bij kalveren, die dezelfde symptomen vertoonden.

Gevallen werden momenteel reeds vastgesteld in gans België, Nederland, Luxemburg en Duitsland, Noord- en Centraal-Frankrijk, Zuid-Engeland en Noord-Italië.